กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
กู้เหยียนหัวเราะเบา ๆ อุ้มเธอขึ้นชั้นสองไปตลอดทาง ฝีเท้ามั่นคง แต่ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย
เขาใช้ไหล่ดันประตูห้องนอนเปิดออก วางซูจือลงบนเตียงเบา ๆ
“กลัวไหม” เขาก้มมองคนใต้ร่าง
ซูจือเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงแข็งกร้าว “กลัวบ้าอะไร!”
เขาหัวเราะเบา ๆ จูบที่หน้าผากเธอ
ซูจือกำเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
กู้เหยียนรู้สึกถึงความเกร็งของเธอ หยุดการกระทำ ก้มมองเธอ แววตาอ่อนโยนแต่ข่มกลั้น
“ที่รัก บอกหยุดได้ทุกเมื่อ”