กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
กู้เหยียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ไม่หรอก”
ซูจือทิ้งหน้าลงไปกระแทกอกเขาใหม่อย่างสิ้นหวัง “ก็นั่นแหละ”
ซูจือนอนแน่นิ่งอยู่บนตัวเขาไม่กี่วินาที จากนั้นก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มออกแล้วลงจากเตียง
กู้เหยียนเอียงหน้ามองเธอ “ไปไหน”
ซูจือไม่หันกลับมา เดินออกไปพลางทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค “กระโดดลงแม่น้ำเหลือง”
พูดจบก็เดินถึงประตูแล้ว เลี้ยวกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง
ซูจือกลับเข้าห้อง ปิดประตู โผลงบนเตียงนอนคว่ำอยู่ครู่หนึ่ง ซุกหน้าไว้ในหมอนแล้วร้องโฮออกมาอย่างอึดอัด กว่าจะค่อย ๆ ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้า