กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เขายืนอยู่ที่เดิม แบกเครื่องถ่ายไว้ นิ่งเงียบไปเต็ม 10 วินาที
เขาก้มมองเท้าของตัวเองที่เดินจนเมื่อยล้า แล้วเงยหน้ามองสองคนนั้น จากนั้นหันไปทางกล้อง พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบอย่างยิ่งอีกครั้งว่า
“...ผู้ชมทุกท่านครับ ตอนนี้ความรู้สึกของผมมันซับซ้อนมาก”
“ส่วนประกอบหลักคือความสับสน ส่วนประกอบรองคือความน้อยใจ แถมยังมีอาการอยากลาออกเจืออยู่นิด ๆ”
เขาสูดหายใจลึก แบกเครื่องเดินเข้าไป หยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน น้ำเสียงมีความพังทลายที่กดเก็บไว้เล็กน้อย
“ครูฟาง ครูอวี๋ พวกคุณไปไหนกันมา โทรหากันก็ไม่รับ”