ตอนที่ 187 กลีบดอกเหมยที่ตกบนหิมะ

ลมหายใจของซูจือกระจัดกระจายไปหมด นิ้วมือกำเสื้อผ้าที่หน้าอกเขาแน่น ปลายนิ้วซีดขาวเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ผลักเขา

ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดเขาก็ปล่อยออก ชายกศีรษะขึ้นเล็กน้อย สายตาตกลงบนตราประทับที่ตัวเองทิ้งไว้ มุมปากโค้งขึ้นอย่างพอใจ

บนผิวกายขาวผ่องนั้น รอยแดงรอยหนึ่งกำลังค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ราวกับกลีบดอกเหมยที่ร่วงลงบนหิมะ

ซูจือหันหน้าหนี ไม่มองเขา ใบหูแดงราวกับถูกไฟเผา หน้าอกยังคงขึ้นลงอยู่

กู้เหยียนมองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ก้มลงไปอีกครั้ง

เนิ่นนานหลังจากนั้น ในที่สุดเขาก็ถอยออกมาเล็กน้อย เสียงต่ำ ๆ มีความเกียจคร้านหลังความอิ่มเอม “นั่วนั่ว…”

-