ตอนที่ 172 อีเมลนิรนาม

“น่าจะใช่” ซูเหยียนฮวนวางโทรศัพท์มือถือลง

“เมื่อคืนฉันกระหายน้ำจนตื่น ห้องไม่มีน้ำ เลยคลำทางลงไปชั้นล่าง อยากไปรินน้ำที่ห้องครัวดื่ม”

“พอเดินไปถึงชั้นสอง ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งตัวก็ลอยออกไป”

“หา”

ซูจือเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สีหน้าบอกว่า “ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม” “ลอย ลอย…ออกไป? ลอยได้ยังไง”

“ไม่รู้สิ ก็ลอยออกไปแบบนั้นแหละ” ซูเหยียนฮวนยักไหล่ พูดพลางใช้มือวาดเป็นเส้นโค้งพาราโบลา