กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลางที่แผ่วเบา
กินอิ่ม นอนเต็มที่ พอซูจือว่างลง สมองก็เริ่มเล่นภาพเหตุการณ์เมื่อคืนซ้ำโดยอัตโนมัติโดยที่เธอควบคุมไม่ได้…
หยุด หยุด หยุด!
หยุด! หยุด! หยุด!
ซูจือส่ายหัวแรง ๆ ไล่ภาพพวกนั้นออกไป
คิดต่อไม่ได้แล้ว คิดอีกทีหูคงได้พ่นควัน
ต้องหาอะไรที่เป็นเรื่องเป็นราวทำ เบี่ยงความสนใจ
เธอเดินวนรอบห้องหนึ่งรอบ สายตาเหลือบไปเห็นดินสอถ่านไม่กี่แท่งบนโต๊ะแต่งหน้า ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าบ่ายเมื่อวานตาแก่โทรมาหาเธอ