กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ซูจือแทบจะเตะรองเท้าส้นสูงที่รัดเท้ามานานออกทันที เท้าเปล่าเหยียบพื้นหินอ่อนเย็นเรียบ แล้วก้าวขึ้นพรมนุ่ม ถอนหายใจยาวอย่างสบายใจ:
“อา—ในที่สุดก็กลับมาแล้ว—”
เธอยืดขี้เกียจเต็มที่โดยไม่สนภาพลักษณ์ ชุดราตรีสีแชมเปญเลิกขึ้นตามการเคลื่อนไหว เผยเส้นเอวบางเรียวและเส้นลำคอยาวได้อย่างสมบูรณ์แบบ
กู้เหยียนวางกุญแจรถกับของขวัญขอบคุณนั้นบนตู้ที่ทางเข้าบ้าน หันมามองเธอ สายตาหยุดอยู่ที่เธอชั่วขณะหนึ่งแล้วก็รีบเบือนไป:
“เหนื่อยก็พักผ่อนแต่เนิ่น ๆ ครับ”
“รู้แล้วน่า” ซูจือโบกมือ ถือชายกระโปรงที่เกะกะเล็กน้อย เดินเท้าเปล่าไปทางห้องของตัวเอง