ตอนที่ 100 ดอกเหมยผลิบานครั้งที่สองในห้องประชุม

ส่งเสร็จแล้ว เธอวางโทรศัพท์มือถือไว้ข้าง ๆ ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง บิดขี้เกียจเต็มที่

เพิ่งรู้ว่าหัวไหล่กับข้อมือเพราะคงท่าเดิมไว้นาน มีอาการเมื่อยตึงเล็กน้อย

แต่ในใจกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาด หนักแน่นเต็มอิ่มและสงบเงียบ แถมยังเจือด้วยความภูมิใจเล็ก ๆ หลังทำงานชิ้นหนึ่งเสร็จ

เธอหันกลับมา มองภาพบนขาตั้งภาพเป็นครั้งสุดท้าย

ซูจือถอนหายใจเบา ๆ มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเอง เผยรอยโค้งสว่างชัดที่แฝงความภูมิใจเล็ก ๆ

สมกับเป็นเธอ!

ทั้งการสังเกต ทั้งการถ่ายทอด ทั้งแรงดึงดูดทางอารมณ์!

ซูจือลงมือทีไร ก็รู้กันว่ามีฝีมือแค่ไหน!

เอาล่ะ คอร์สอบรมศิลปะวันนี้ จบลงอย่างสมบูรณ์แบบ!

เลิกกอง!