กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที
ฟางหร่านเก็บน้ำเสียงล้อเล่นลง เสียงกลายเป็นจริงจัง
“จือจือ เรื่องความรู้สึก คนอื่นตัดสินใจแทนเธอไม่ได้ แต่ในฐานะพี่น้อง ฉันต้องเตือนเธอ”
“ในความรัก สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการเข้าใจผิดว่าความเคยชินและความพึ่งพาคือความรัก หรือเข้าใจผิดว่าความรักคือความเคยชิน”
“เธอลองถามตัวเองดี ๆ ถ้าตัดป้าย ‘เขาคือกู้เหยียน’ ‘เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก’ ออกไป แล้วมองเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งเฉย ๆ”
“เห็นเขาแล้ว เธอใจเต้นเร็วขึ้นไหม? อยากเข้าใกล้ไหม? แคร์ไหมว่าเขาจะดีกับผู้หญิงคนอื่น? แล้วก็...อยากมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกว่านี้กับเขาไหม?”
ทุกคำถามของฟางหร่านเหมือนค้อนเล็ก ๆ ที่เคาะเบา ๆ ลงบนหัวใจซูจือ