ตอนที่ 59 เธอนั่งตรงนั้นเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว

ซูจือเลิกคิ้ว ยังคงนั่งนิ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน ถึงกับขยับเปลี่ยนท่าให้สบายกว่าเดิมด้วยซ้ำ “อ้อ? อย่างนั้นเหรอ?”

เมื่อเห็นท่าทางไม่ยอมฟังอะไรของเธอ หญิงสาวก็แทบจะรักษาสีหน้าสุภาพตามมารยาทในอาชีพไว้ไม่อยู่

นิ้วมือที่ถือถ้วยกาแฟกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงหนักขึ้นและเจือแววตำหนิอย่างชัดเจน

“ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ? ที่นี่คือห้องทำงานประธานบริษัท ไม่ใช่ที่ที่ใครก็เข้ามาได้! คุณอยู่แผนกไหน? ใครพาคุณขึ้นมา? นัดไว้หรือเปล่า?”

ซูจือมองเธอนิ่ง ๆ อยู่ 2 วินาที จู่ ๆ ก็หัวเราะเบา ๆ ผ่านหน้ากากอนามัยที่สวมอยู่ (เธอมักลืมถอดมันอยู่บ่อย ๆ)