ตอนที่ 54 ใครบางคนตามใจจนเป็นแบบนี้

ฟางหร่านกำลังรินช้าอย่างสง่างาม ไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น:

“ใครจะรู้ล่ะ แต่……โทรศัพท์ของเฉียวเฉียวสั่นทั้งคืน ฉันนั่งข้าง ๆ เธอยังรู้สึกได้เลย”

ซูจือทำเสียง “จึ๊” “เขานี่มันจริง ๆ……”

ฟางหร่านเงยตาขึ้น ชายตามองเธอแวบหนึ่งด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่:

“เธอยังมีเวลาห่วงคนอื่นอีกเหรอ? เรื่องยุ่งเหยิงของตัวเองน่ะ จัดการให้เรียบร้อยหรือยัง?”

ซูจือสำลักคำพูด ถือถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ ไม่ตอบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉียวเยว่เข่อก็กลับมา สีหน้าบนใบหน้าดูพิลึก ๆ เข้าใจได้แต่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำ

เธอนั่งลง ถือถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้วพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ข้างนอกอึดอัดจัง รู้สึกเหมือนฝนจะตก”