กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
บนบันได สองคนเดินตามกันมา ห่างกันเป็นทอด ๆ
ซูจือเดินนำหน้า กู้เหยียนเดินตามหลัง เสียงฝีเท้าในช่องบันไดอันเงียบสงบดังสลับกันเบาหนัก
โคมไฟติดผนังสีเหลืองอบอุ่นทอดเงาของทั้งสองคนให้ยาวออกไป เงาหนึ่งทับซ้อนอยู่อีกเงาหนึ่ง
เดินมาถึงมุมบันได ซูจือก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน แล้วหันกลับมา มองกู้เหยียนที่ตามหลังอยู่สองขั้นด้วยสายตาจากที่สูงกว่า เลิกคิ้วถาม
“ตอนบ่ายคุณเพิ่งออกไปจากที่ฉันไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนค่ำถึงโผล่ออกมาอีกแล้ว? ตารางงานแน่นดีนะประธานกู้?”
กู้เหยียนยืนอยู่ในตำแหน่งที่ต่ำกว่าเล็กน้อย เงยตามองเธอ ปลายริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเกียจคร้านนิด ๆ “เรื่องของฉันงั้นเหรอ?”