กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ซูจือโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา จ้องเพดานเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วยอมจำนนลุกขึ้น สวมรองเท้าแตะลากเท้าเดินไปห้องครัว
เธอ “พรวด” เปิดตู้เย็นประตูคู่ออก มองเข้าไปอย่างเต็มความหวัง——
ว่างเปล่า สะอาดราวกับเพิ่งซื้อมาใหม่
เธอไม่ยอมแพ้ เปิดช่องแช่แข็งออกอีก
ดีมาก นอกจากเกี๊ยวแช่แข็งหลายกล่องที่ไม่รู้ว่าปีไหนเดือนไหน (มีโอกาสสูงว่าหมดอายุแล้ว) กับแผ่นมาสก์อีกหลายห่อ ก็ว่างโล่งเหมือนกัน
ซูจือยืนอยู่หน้าตู้เย็นที่เปิดอ้า เอามือทั้งสองข้างเท้าสะเอว นิ่งเงียบสามวินาทีกับพื้นที่ภายในที่ปล่อยความเย็นและไร้ฝุ่นนั้น
จากนั้นเธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดห้องแชตของกู้เหยียน พิมพ์ด้วยอานุภาพดุดัน
“กู้เหยียน ตู้เย็นที่บ้านฉันว่างเปล่า! ไม่มีกับข้าว!!”