กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ฟางจือจื่อชะโงกหน้าจากเบาะคนขับมา ในดวงตาเต็มไปด้วยประกายความเสือก
“พี่จือจือ~ ครูหานกระซิบอะไรกับพี่เหรอ”
ซูจือพิงเบาะผู้โดยสารหน้า หลับตาพูดเสียงอ้อแอ้ “ไม่มีอะไร”
ฟางจือจื่อ: “โกหก! ฉันเห็นชัด ๆ ว่าตอนพี่หันหลังกลับพี่แอบยิ้ม! มุมปากแทบจะฉีกไปถึงใบหูอยู่แล้ว”
ซูจือเงียบ ๆ ใส่หูฟังเข้าไปในหู เร่งเสียงเพลงขึ้นสุด พยายามกลบเสียงจากโลกภายนอก แต่รอยยิ้มที่กดลงไปไม่หมดนั้นก็ยังเผยความในใจของเธอออกมา
ฟางจือจื่อเหลือบมองเธอผ่านกระจกมองหลัง รู้งานจึงไม่ถามต่อ สตาร์ตรถ
รถตู้พี่เลี้ยงเด็กสีขาวค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานจอดรถ มุ่งเข้าสู่ถนนสายหลัก
ในลานบ้าน การเก็บข้าวของกลับบ้านกำลังดำเนินไป
ผู้จัดการของเจียงอวิ๋นโย่วกำลังออกแรงยัดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเขาเข้าท้ายรถ