ตอนที่ 29 ฟางอวี่ถง: เธอได้ใจอีกไม่นานหรอก

“……เธออำลากับแกะตัวหนึ่งเหรอ?”

ซูจือพยักหน้า สีหน้าจริงจังราวกับกำลังประชุมคณะกรรมการบริษัท:

“อืม มันสละชีวิตเพื่อฉัน ฉันต้องให้เกียรติมัน นี่คือความรู้สึกถึงพิธีการ”

พูดจบ เธอประสานมือ ปิดตา พึมพำในปาก เสียงไม่ดังแต่พอให้คนข้าง ๆ ได้ยินชัด:

“พี่แกะ ขอบใจนะ ขาซ้ายเป็นของฉัน ขาขวาเป็นของกู้เหยียน ซี่โครงทุกคนแบ่งกัน หางให้เจียงอวิ๋นโย่ว เพราะเขาน่าสงสารกว่า”

???

เจียงอวิ๋นโย่วหันขวับ ดวงตาเบิกโพลงราวกับกระดิ่งทองแดง เสียงแตกพร่า: “ทำไมฉันได้แค่หาง?!”

ซูจือลืมตา สีหน้าแบบ “ยังต้องถามอีกเหรอ” พูดอย่างเป็นเรื่องธรรมดา: “เพราะนายได้อันดับสาม”

เจียงอวิ๋นโย่วอ้าปากพะงาบ ชี้ไปทางกู้เหยียน นิ้วมือสั่น:

“แล้วเทพเหยียนได้อันดับสี่ ทำไมเขามีขาขวา?!”