กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 294 แครี่สมัยนี้พกคลั่งกันทั้งนั้น
“ฉันไม่เข้าไปเด็ดขาด” เซี่ยปิงหลียืนอยู่หน้าทางเข้าบ้านผีสิงในสวนสนุก แขนทั้งสองข้างกอดอกอยู่ในท่าระวังป้องกันตัวเอง ราวกับกลัวว่าจะมีใครลากเธอเข้าไป
เซียวโม่อวี่รู้ดีว่าเซี่ยปิงหลีกลัวของพวกนี้มากแค่ไหน และไม่ได้คิดจะให้เธอเข้าไปอยู่แล้ว จึงพูดกับทุกคนอย่างเรียบเฉยว่า “พวกนายเข้าไปเล่นกันเถอะ ฉันกับปิงหลีจะรออยู่ข้างนอก”
“ไม่จริงมั้ง พี่เซียว?” อันหมิงขยับเข้าไปข้างเซียวโม่อวี่ ก่อนยิ้มกวน ๆ แล้วแซวว่า “สาวน้อยกลัวก็พอเข้าใจได้ แต่นายเป็นผู้ชายตัวโต ๆ ยังกลัวด้วยเหรอ?”
“อืม” เซียวโม่อวี่รับคำตามนั้นอย่างว่าง่าย ขี้เกียจแม้แต่จะเถียงกลับ และยังไม่ยอมเงยเปลือกตาขึ้นด้วยซ้ำ เขาตั้งใจช่วยจัดเส้นผมข้างหูของเซี่ยปิงหลีให้เรียบร้อย “เป็นคนก็ต้องมีจุดอ่อนกันบ้าง”
เซี่ยปิงหลีเงยหน้าขึ้นสบสายตาอ่อนโยนของชายหนุ่มที่แทบจะคั้นน้ำออกมาได้ รู้สึกว่าคำพูดของเขาคล้ายจะมีนัยบางอย่าง แก้มของเธอจึงค่อย ๆ แต้มสีแดงจาง ๆ ขึ้นมาทันที
นอกจากเซียวโม่อวี่กับเซี่ยปิงหลีที่รออยู่ด้านนอก คนที่เหลือก็พากันเข้าไปในบ้านผีสิงอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา จากนั้นเสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังสลับกันออกมาจากด้านใน
เมื่อได้ฟังเสียงกรีดร้องสารพัดจากด้านใน เซี่ยปิงหลีก็แอบรู้สึกโชคดีอยู่ในใจที่เมื่อครู่นี้ตัวเองยืนกรานอย่างหนักแน่น
ยังดีที่ไม่ได้ฝืนทำเป็นเก่งทั้งที่ตัวเองกลัว…