กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 227 เปิดประตู! เปิดประตู! ตำรวจกำลังตรวจห้อง!
เซี่ยปิงหลีกระโดดลงจากเตียงทันที ก่อนวิ่งเหยาะ ๆ ไปเปิดประตู
“เธอพิมพ์เร็วจริง ๆ …” เซียวโม่อวี่ทั้งหัวเราะทั้งพูดไม่ออกกับข้อความถล่มใส่เขาของเซี่ยปิงหลีเมื่อครู่ พอพบหน้ากันก็ยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มของเธอ “ไปเรียนวาทศิลป์พวกนั้นมาจากไหน เก่งไม่เบา”
เซี่ยปิงหลีมองชายหนุ่มที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวตรงหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง เมื่อไม่นานก่อนพวกเขายังอยู่คนละเมือง ได้แต่คิดถึงกันผ่านหน้าจอเท่านั้น แต่ตอนนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกลิ่นไม้จันทน์ที่คุ้นเคยและอุณหภูมิร่างกายที่คุ้นเคย ปรากฏตัวต่อหน้าเธอจริง ๆ
“นาย…นายมาได้ยังไง” เซี่ยปิงหลีดูเหมือนยังไม่อยากเชื่อ เธอก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ยกมือแตะใบหน้าของเซียวโม่อวี่ เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจริง ๆ จึงเชื่อว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ภาพหลอน
“ไม่คิดจะให้ฉันเข้าห้องก่อนหรือไง” เซียวโม่อวี่หรี่ตา ยกยิ้มมุมปาก โอบเอวด้านหลังอันนุ่มนิ่มของหญิงสาวแล้วดึงเธอเข้ามาแนบอก ก่อนเลียนแบบวาทศิลป์ที่เซี่ยปิงหลีใช้ถล่มเขาเมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “อะไร ในห้องซ่อนพี่ชายคนไหนไว้ล่ะ”
“ถ้าไม่กวนแล้วจะตายหรือไง” เซี่ยปิงหลีแสร้งออดอ้อน ชกอกเซียวโม่อวี่เบา ๆ หนึ่งหมัด จากนั้นลากชายหนุ่มเข้าไปในห้องพลางบ่นด่าไปตลอดทาง ทว่ามุมปากกลับแอบยกยิ้มอยู่เสมอ เห็นได้ชัดว่าในใจมีความสุขจนหยุดไม่อยู่