ตอนที่ 226 ความคิดถึงมักแทรกซึมเข้ามาตามช่องว่าง

ตอนที่ 226 ความคิดถึงมักแทรกซึมเข้ามาตามช่องว่าง

“อย่าไปสนใจพวกนั้น ไปห้องพยาบาลกัน” หานเฟยขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เธอกระชากแขนสวีอี้เจ๋อเตรียมจะลากเขาออกไปด้านนอก ก่อนจะไม่ลืมหันไปถลึงตาใส่ทั้งสามคนอย่างรุนแรง

“ไม่เป็นไร แค่เลือดกำเดาไหลนิดหน่อยเอง…” สวีอี้เจ๋อเงยหน้า ก่อนหยิบกระดาษทิชชูออกจากกระเป๋ามาห้ามเลือดให้ตัวเอง เขาไม่มีท่าทีจะเดินตามหานเฟยไป “ไปห้องพยาบาล…ถ้าเรื่องแดงขึ้นมาจะไม่ดี…”

ทุกคนพลันเข้าใจความหมายที่เขาต้องการสื่อ หลังจบการแข่งขันก็ทะเลาะกันวุ่นวายถึงขั้นลงไม้ลงมือ หากเรื่องนี้ถูกคนอื่นรู้ โดยเฉพาะทีมโค้ชของพวกเขาเอง พวกเขาทุกคนคงหนีไม่พ้นต้องไปนั่งม้านั่งสำรอง

เมื่อครู่ทั้งสองฝ่ายยังเถียงกันจนหน้าแดงก่ำ ทว่าชั่วพริบตาต่อมากลับเหมือนถูกยาพิษจนพูดไม่ได้ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คนเดียว

สวีอี้เจ๋อใช้มือปิดหน้า แอบหลบคนอื่นไปจัดการที่ห้องน้ำ เขาไม่ได้บาดเจ็บมากอยู่แล้ว เลือดจึงหยุดไหลอย่างรวดเร็ว เขาล้างคราบเลือดบนใบหน้าออก แล้วจ้องมองตัวเองในกระจกอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่ามองไม่เห็นพิรุธใด ๆ จึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หากเรื่องนี้ถูกคนอื่นรู้เข้า ก็จะกลายเป็นปัญหาอีก วันนี้การแข่งขันก็ทำให้เขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจมากพอแล้ว

หลังจัดการคราบเลือดบนมือเสร็จ สวีอี้เจ๋อก็ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดมือให้แห้ง พอหันกลับมาก็ชนเข้ากับลู่เจินพอดี