เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 228 อยู่บริษัทเธอก็แต่งตัวสวยแบบนี้ทุกวันเหรอ?
“พี่เซียว…” เซี่ยปิงหลีซบอยู่ในอ้อมกอดของเซียวโม่อวี่ นิ้วมือขาวนุ่มจงใจบ้างไม่จงใจบ้างเกาบริเวณหน้าอกของเขา “ครั้งหน้านายจะมาหาฉันเมื่อไร?”
เซียวโม่อวี่สัมผัสได้ถึงความไม่มั่นคงในใจของคนในอ้อมกอด แขนที่โอบเธอไว้กระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดึงเธอเข้ามาใกล้อกมากกว่าเดิม แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันจะพยายามนะ พอมีเวลาว่างก็จะมาหาเธอ ดีไหม?”
“อืม” เซี่ยปิงหลีฝังใบหน้าลงกับแผงอกของชายหนุ่มแล้วถูไถเบา ๆ มือข้างหนึ่งพาดลงบนเอวของเขา ส่วนขาเรียวก็เกี่ยวพันขาของชายหนุ่มราวกับงูน้ำ “นายก็อย่าเร่งตารางตัวเองแน่นเกินไป ถ้าเป็นแบบวันนี้ตลอด นายจะเหนื่อยมาก…”
แน่นอนว่าเธอหวังให้เซียวโม่อวี่อยู่ข้างกายเธอได้ทุกวัน แต่การที่เขาต้องหาเวลาจากตารางงานอันยุ่งวุ่นวาย เดินทางไกลมาอยู่เป็นเพื่อนเธอโดยเฉพาะ เซี่ยปิงหลีเองก็อดสงสารเขาไม่ได้
“สงสารฉันเหรอ?” เซียวโม่อวี่ยิ้มบาง ๆ หางตาที่เชิดขึ้นเต็มไปด้วยความยินดี
เซี่ยปิงหลีพยักหน้า เบะปากพึมพำเสียงเบา “ฉันไม่อยากให้นายเหนื่อย…”
“เหมือนจะเหนื่อยนิดหน่อยจริง ๆ…” เซียวโม่อวี่จงใจทำท่าเหนื่อยล้า นอนแผ่อยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้านราวกับกำลังออดอ้อน “ช่วงสองสามวันนี้ยุ่งมาก ฉันลงจากเครื่องบินก็รีบมาหาเธอทันทีเลย…”