กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 217 ไม่ว่าจะมั่งมีหรือยากจน ไม่ว่าจะเกิด แก่ เจ็บ หรือตาย
“พี่เซียว ไม่สบายหรือเปล่า?” เย่ซิงเมื่อคืนไลฟ์สดจนดึกและเพิ่งตื่นตอนเที่ยง พอลงมาชั้นล่างก็เห็นเซียวโม่อวี่นั่งหมดแรงอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าซีดเผือด มือกุมท้อง สีหน้าเจ็บปวดอย่างมาก
เซียวโม่อวี่เหลือบตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ตอบด้วยเสียงแหบแห้งและไร้เรี่ยวแรง “มื้อเที่ยง... ปิงหลีทำ...”
“สุดยอด!” เย่ซิงชูนิ้วโป้งให้เซียวโม่อวี่ด้วยสีหน้าเลื่อมใส “นายตายยากจริง ๆ!”
ขณะที่กำลังพูดกัน เซี่ยปิงหลีก็ถือแก้วน้ำร้อนเดินเข้ามา เธอขยับเข้าไปใกล้เซียวโม่อวี่อย่างออดอ้อน ก่อนยื่นน้ำร้อนในมือให้เขา “พี่เซียว ยังเจ็บอยู่ไหม?”
“อืม...” เซียวโม่อวี่รับแก้วน้ำจากมือเซี่ยปิงหลี จิบเบา ๆ แล้วพิงศีรษะลงบนไหล่ของเธออย่างอ่อนแรง ทำท่าทางบอบบางน่าสงสาร “ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย...”
“ฉันนวดให้ไหม!” เซี่ยปิงหลีพูดพลางเป่าลมร้อนใส่มือและถูมือจนร้อน จากนั้นก็สอดมือเข้าไปใต้เสื้อของเซียวโม่อวี่อย่างเป็นธรรมชาติ ตั้งใจคลำหาตำแหน่งแล้วนวดท้องให้เขา “ดีขึ้นบ้างไหม?”
“อืม...” เซียวโม่อวี่ขานรับพลางกลั้นหัวเราะสุดชีวิต ร่างทั้งร่างแนบติดอยู่บนตัวเซี่ยปิงหลีราวกับไม่มีกระดูก
“พวกคนมีแฟนนี่นะ... เล่นอะไรกันแพรวพราวจริง ๆ!” เย่ซิงเห็นท่าทางติดหนึบของทั้งคู่ก็กลอกตาใส่อย่างชำนาญ ก่อนแซวอย่างไม่เกรงใจ “พวกนายสองคนใช้ชีวิตกันได้จริง ๆ ใครจะใช้ชีวิตเก่งกว่าพวกนายอีก!”