กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 162 เธอสวมเขาให้ฉันก็ว่าไปอย่าง นี่ยังเป็นผู้ชายอีกเหรอ?
เซียวโม่อวี่มองโยเซลที่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา อีกฝ่ายประสานมือสองข้างกุมศีรษะ กระดิกหางอ้อนวอนร้องขอชีวิตราวกับหมาตกน้ำตัวหนึ่ง ไม่เหลือเค้าความหยิ่งยโสโอหังเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย
รอยแผลตามร่างกายของเซียวโม่อวี่ที่ถูกซ้อมเมื่อครู่ยังคงเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระยะ เขารู้สึกโล่งใจอีกครั้งที่วันนี้ไม่ได้พาเซี่ยปิงหลีติดสอยห้อยตามมาด้วย ตัวเขาเองต้องรับมือกับพวกคนชั่วเหล่านี้ อย่างมากก็แค่เจ็บตัวภายนอกเท่านั้น สำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่หากเซี่ยปิงหลีต้องตกไปอยู่ในกำมือของพวกสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้จริง ๆ จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง เขาก็แทบไม่กล้าคิดให้ลึกซึ้งเลยจริง ๆ...
ทันทีที่คิดถึงเรื่องเหล่านี้ เซียวโม่อวี่ถึงขั้นเกิดจิตสังหารต่อโยเซลขึ้นมา
“จับตัวกลับไปคราวนี้คงไม่รอดแล้วใช่ไหม?” เซียวโม่อวี่เหลือบมองคนที่อยู่บนพื้นอย่างดูแคลน แววตาแฝงความเย็นชาไร้เยื่อใย เขาจงใจพูดเสียงดังเล็กน้อยเพื่ออยากให้โยเซลได้ยินด้วย
เจ้าหน้าที่หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายที่อยู่ด้านข้างพยักหน้า ตอบกลับไปว่า “ถูกต้องครับ นี่เป็นผู้ต้องหาตามหมายจับระดับ A กักขังผู้อื่นโดยมิชอบ ฆ่าคนโดยเจตนา ลักพาตัว ขู่กรรโชกทรัพย์ ครอบครองอาวุธปืนโดยมิชอบ มีส่วนร่วมกับองค์กรปฏิบัติการก่อการร้ายที่ใช้ความรุนแรง... รวมโทษหลายกระทง ยังไงก็ไม่รอดแน่ครับ...”