ตอนที่ 163 ฉันดูเหมือนโรคจิตเหรอ?

ตอนที่ 163 ฉันดูเหมือนโรคจิตเหรอ?

เซียวโม่อวี่ไม่ได้สวมเสื้อ เซี่ยหลิงเฉินมองเห็นรอยฟกช้ำชวนสยองบนตัวเขาโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่แรกเห็น คำพูดที่เดิมกำลังจะเอ่ยจึงติดค้างอยู่ที่ริมฝีปาก

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ เซี่ยหลิงเฉินก็เค้นคำพูดออกมาได้เพียงว่าให้พวกเขารีบตื่นลงไปกินข้าว จากนั้นเขาก็ออกจากห้องและปิดประตูลงอย่างเงียบ ๆ ในหัวหวนคิดถึงรอยแผลขนาดใหญ่ที่น่าตกใจบนร่างของเซียวโม่อวี่ จนลืมไปเสียสนิทว่าต้องเรียกเขาออกมาจากผ้าห่มของเซี่ยปิงหลี

เซี่ยปิงหลีตื่นไม่ไหวเพราะนอนดึก แต่กลับหลับสบายอยู่ในอ้อมแขนของเซียวโม่อวี่ เธอกอดแขนเขาไว้และพยายามมุดเข้าหาอ้อมกอดของเขาสุดแรง จนเซียวโม่อวี่แทบถูกเบียดตกเตียง

เมื่อคืนเซียวโม่อวี่นอนไม่ค่อยหลับ แต่ตอนนี้ก็ถึงเวลากินมื้อกลางวันแล้ว หากไม่กลัวว่าเซี่ยปิงหลีจะหิวจนปวดท้อง เขาเองก็อยากมุดกลับเข้าไปในผ้าห่ม กอดสาวน้อยของตัวเองแล้วนอนต่อเหมือนกัน

“ที่รัก ตื่นได้แล้ว~” เขายื่นมือไปลูบแก้มเซี่ยปิงหลีเบา ๆ เธอขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ใบหน้าเล็ก ๆ ร้อนจนขึ้นสีชมพู ร่างน้อย ๆ ขดเป็นก้อนกลม น่ารักเสียจนเซียวโม่อวี่แทบไม่กล้าปลุกเธอ

“อือ…” เซี่ยปิงหลีส่งเสียงงึมงำอู้อี้ กอดแขนของเซียวโม่อวี่ไว้ไม่ยอมปล่อย เท้าเล็ก ๆ ยังถูไถอยู่บนขาเขา “กินข้าวแล้วค่อยเรียกฉัน… ขอหลับต่ออีกหน่อย…”