กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 161 ห้ามแตะต้องลูกชายฉันแม้แต่เส้นผม!
ที่ฐานทีม SY เซี่ยหลิงเฉินกับจ้าวเฉินหนานยังคงมาหาเซี่ยปิงหลีเป็นเพื่อน เดิมทีเธอก็ชอบเก็บตัวอยู่บ้านอยู่แล้ว พอเซียวโม่อวี่ไม่อยู่ เธอก็ยิ่งไม่อยากออกไปไหน
เซี่ยหลิงเฉินหอบอาหารมาเต็มไม้เต็มมืออีกครั้ง ทำราวกับว่าน้องสาวของตัวเองไม่มีอะไรกินในวันปกติ
หลังทำอาหารเสร็จ เขากำลังจะเรียกเซี่ยปิงหลีมากินข้าว แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางห่อเหี่ยว ดูไม่มีเรี่ยวแรงเลย เซี่ยหลิงเฉินเรียกเธอหลายครั้ง เธอถึงได้ขานรับแล้วเดินเอื่อย ๆ เข้ามา
“เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า?” เซี่ยหลิงเฉินเห็นสีหน้าของน้องสาวไม่ค่อยดีจึงรู้สึกเป็นห่วง เขายกมือแตะหน้าผากเธอเบา ๆ กลัวว่าเธอจะเป็นหวัดจนมีไข้
เซี่ยปิงหลีไม่ได้มีอาการป่วยอะไร เพียงแต่สีหน้าไม่ค่อยดี ดูไม่มีชีวิตชีวา
เธอส่ายหน้าอย่างเชื่องช้าแล้วพึมพำเสียงเบา “เปล่า แค่ยังตื่นไม่เต็มที่เลยง่วงนิดหน่อยมั้ง…”
เซี่ยปิงหลีเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร รู้แค่ว่าไม่มีแรงจะทำอะไรเลย รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว
“เมื่อคืนอดนอนเหรอ?” เซี่ยหลิงเฉินเห็นสภาพของเซี่ยปิงหลีแล้วไม่ค่อยวางใจ จึงถามต่อ “นอนไม่พอหรือไง?”
เซี่ยปิงหลีฝืนยิ้มบาง ๆ พลางยักไหล่ ใบหน้ามีแววภูมิใจเล็ก ๆ “ฉันไม่ได้อดนอนสักหน่อย พี่เซียวของพวกเราปูนอนเฝ้าอยู่ข้างเตียง ฉันอยากอดนอนก็ทำไม่ได้หรอก…”