ตอนที่ 102 เขารู้ว่านั่นไม่ใช่ดวงจันทร์ของเขา

ตอนที่ 102 เขารู้ว่านั่นไม่ใช่ดวงจันทร์ของเขา

เซียวโม่อวี่อยู่โรงพยาบาลมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว เพราะกายาของเขาค่อนข้างดี การฟื้นตัวจึงรวดเร็ว หากเพื่อนร่วมทีมคนอื่นไม่ช่วยกันคัดค้าน เขาคงออกจากโรงพยาบาลกลับไปอยู่ที่ฐานทีมตั้งนานแล้ว

ที่สำคัญคือเมื่อเขาอยู่โรงพยาบาล ก็ต้องรบกวนคนอื่นมาคอยเฝ้าไข้ แถมเซี่ยปิงหลียังมาเยี่ยมทุกวัน และเธอก็มาค่อนข้างเช้าเสมอ เซียวโม่อวี่จึงยังตัดใจไม่ได้

แม้เซี่ยปิงหลีจะตื่นแต่เช้ามาโรงพยาบาลได้ทุกวัน ปากก็พูดว่าช่วงนี้เข้านอนเร็วทุกวัน แต่รอยคล้ำจาง ๆ ตรงหางตาของเธอก็ยังทำให้เขารู้สึกปวดใจ

มู่เหยียนเหยียนถูกยกเลิกสิทธิ์เฝ้าไข้เพราะเสียงกรนตอนกลางคืนดังเกินไป คนที่มาสับเปลี่ยนเวรกับเย่ซิงจึงยังคงเป็นจ้าวเฉินไป๋

เซียวโม่อวี่ตื่นขึ้นมาเหลือบมองเวลา ปกติป่านนี้เซี่ยปิงหลีคงวิ่งแจ้นมาอย่างร่าเริงแล้ว พอคิดว่าวันนี้ยัยหนูน่าจะนอนตื่นสาย เขาก็แอบดีใจอยู่เล็กน้อย อย่างน้อยเธอจะได้พักผ่อนเพิ่มขึ้นบ้าง

จ้าวเฉินไป๋มาถึงตอนใกล้เที่ยง เมื่อเห็นเซียวโม่อวี่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ส่วนเย่ซิงยังนอนหลับอยู่บนเตียงเฝ้าไข้ เขาจึงตบก้นเย่ซิงไปหนึ่งทีแล้วตะโกนว่า “ยังจะนอนอีก! พี่เซียวตื่นแล้ว! นายไม่ได้ตื่นตอนเช้าไปซื้ออาหารเช้าใช่ไหม คิดจะปล่อยให้พี่เซียวของเราหิวตายหรือไง?”