กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 101 เซี่ยผู้น้อยผู้ต่ำต้อยพร้อมรับใช้คุณ
“โย่! ยังหายใจได้อยู่นี่?” เซียวมู่เฉียวเลิกคิ้ว น้ำเสียงพูดเรียบเฉย ราวกับว่าเซียวโม่อวี่ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้เป็นแค่หวัดธรรมดา “วัยรุ่นร่างกายแข็งแรงดีจริง ๆ นะ!”
ทั้งเย่ซิงและจ้าวเฉินไป๋ต่างเคยเจอพ่อของเซียวโม่อวี่มาก่อน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหน้าตาและออร่าของเขาคล้ายกับเซียวโม่อวี่หรือเปล่า ทั้งสองคนถึงได้รู้สึกกลัวเขาขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอยู่ตลอด
เซียวมู่เฉียวปรายตามองเซี่ยปิงหลีที่ยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้ของเซียวโม่อวี่ สาวน้อยตาแดงก่ำ เหมือนกระต่ายน้อยที่แสนจะน้อยใจ นอกจากท่าทางน่าสงสารที่ดูอัดอั้นตันใจแล้ว หน้าตานี้ก็ไร้ที่ติจริง ๆ ไม่ว่าใครมาเห็นก็ต้องอดไม่ได้ที่จะมองซ้ำด้วยความตะลึงงัน
“เย่ซิง” เซียวโม่อวี่มองเซียวมู่เฉียวแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้เย่ซิง แล้วเอ่ยปากช้า ๆ ว่า “นายพาพวกเขาออกไปก่อน”
เขาเข้าใจพ่อตัวเองดีเกินไป ไม่อยากให้เซียวมู่เฉียวมาพูดจาอะไรแปลก ๆ พิลึกกึกกือต่อหน้าเซี่ยปิงหลี
ในห้องผู้ป่วยเหลือเพียงสองพ่อลูก เซียวมู่เฉียวทิ้งก้นนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงเซียวโม่อวี่ สองมือกอดอก บนใบหน้ามีรอยยิ้มล้อเลียน เอ่ยขึ้นว่า “ยัยหนูคนนั้นหน้าตาสวยดีจริง ๆ แฮะ? ถึงจะด้อยกว่าแม่แกอยู่นิดหน่อยก็เถอะ...”
“ทาสเมีย” เซียวโม่อวี่เหลือบมองเขาอย่างเฉยชา ขี้เกียจจะคุยเล่น จึงเอ่ยปากตรง ๆ “พ่อมาทำไม? มีธุระอะไรก็พูดมา”