กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 95 เสี่ยวหลีหลีของเรายังไม่รู้ว่าเหงาแค่ไหนเลย!
ในคืนส่งท้ายปีเก่า ปีนี้เพิ่งยกเลิกกฎห้ามจุดดอกไม้ไฟ ดังนั้นแม้เวลาจะล่วงเลยจนเกือบตีหนึ่งกลางดึก เสียงดอกไม้ไฟและประทัดด้านนอกก็ยังคงดังสนั่นไปทั่วฟ้า ด้วยเสียงอึกทึกขนาดนี้ เซี่ยปิงหลีเองก็ไม่ได้คิดจะนอนอยู่แล้ว เธอถือผ้าห่มผืนเล็กออกมาจากห้อง แล้วขดตัวอยู่บนโซฟากับเสวี่ยเกาและหลานเทียนเพื่อเฝ้าราตรีข้ามปี
“คืนนี้จะนอนบนโซฟาเหรอ?” เซียวโม่อวี่มองเจ้าตัวเล็กสามตัวที่ขดอยู่ด้วยกันบนโซฟา แล้วอดกระตุกมุมปากไม่ได้ เขายกเสวี่ยเกาไปวางบนหลังของหลานเทียนที่อยู่ด้านข้าง ก่อนจะนั่งเบียดอยู่ข้างเซี่ยปิงหลี แล้วดึงมุมผ้าห่มเล็ก ๆ มาคลุมตัวเอง “คลุมให้ฉันด้วยนิดหนึ่ง หนาว”
เซี่ยปิงหลีขยับหลานเทียนกับเสวี่ยเกาเข้าหาตัวเองอีกนิด แล้วดึงแขนเสื้อของเซียวโม่อวี่ “นายขยับเข้ามาอีกหน่อยสิ ผ้าห่มของฉันยาวไม่พอ”
เซียวโม่อวี่ขยับเข้าใกล้เซี่ยปิงหลีอีกนิด จนไหล่ของทั้งคู่แนบชิดกัน เขาดึงผ้าห่มเล็กน้อย ก่อนจะโอบไหล่ของเซี่ยปิงหลีไว้ทั้งแขน แล้วปล่อยให้เธอพิงอยู่กับอกของเขา
กลิ่นหอมจากเส้นผมของเซี่ยปิงหลีลอยอวลอยู่รอบตัวเซียวโม่อวี่ ทั้งหอมหวานและเย้ายวน เสียงประทัดด้านนอกที่ดังต่อเนื่องดูเหมือนจะค่อย ๆ เบาลงไม่น้อย เซี่ยปิงหลีเอนกายพิงอกที่ขยับขึ้นลงของเซียวโม่อวี่โดยไม่กล้าขยับ ใบหน้าแดงราวกับกำลังจะลุกเป็นไฟ นิ้วมือขยี้มุมผ้าห่มนุ่ม ๆ ในมือไปมาไม่หยุด