กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 94 ดูท่าเธอจะจำคำพูดของฉันได้ชัดเจนดีนี่
ทั้งสองกลับมาถึงบ้าน เซี่ยปิงหลีก็เริ่มจัดแจงของตกแต่งสารพัดอย่างที่เพิ่งซื้อกลับมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต ดึงแขนเสื้อเซียวโม่อวี่ที่อยู่ข้าง ๆ “พี่เซียว เรามาตกแต่งฐานทีมกันหน่อยเถอะ ตอนนี้ไม่มีบรรยากาศฉลองปีใหม่เลยสักนิด”
“อืม” เซียวโม่อวี่พยักหน้า รับภาพตัดกระดาษติดหน้าต่างและโคมไฟที่เซี่ยปิงหลียื่นให้ แล้วเริ่มช่วยขยับแข้งขยับขาด้วยอีกแรง
เซียวโม่อวี่ติดภาพกระดาษและแขวนโคมไฟพวกนี้ได้ค่อนข้างสบาย เพราะตัวสูง ไม่เหมือนเซี่ยปิงหลีที่ยังต้องเอาเก้าอี้สองตัวมาต่อกัน เซียวโม่อวี่มองดูอยู่ข้าง ๆ แล้วรู้สึกใจหายใจคว่ำ “เซี่ยปิงหลี เธออย่าไปยืนสูงขนาดนั้น ประเดี๋ยวฉันมาแขวนเองก็พอ”
เซียวโม่อวี่เดินเข้าไปหาพลางพูดไปด้วย เซี่ยปิงหลีก็ไม่ได้ฟัง รับปากส่งเดชไปทางคำพูด “รู้แล้วน่า รู้แล้วน่า ฉันแขวนตรงนี้เสร็จก็...”
เซี่ยปิงหลีเป็นคนดื้อรั้นไม่ชอบฟังความมาแต่ไหนแต่ไร เซียวโม่อวี่ก็คาดเดาไว้แต่แรกแล้วว่าคำพูดเพียงสองประโยคของตน ยัยหนูคนนี้ย่อมไม่ฟังแน่ จึงยื่นมือไปอุ้มตัวเธอลงมาโดยตรง
“เซียวโม่อวี่ ปล่อยฉันลงมานะ” เซี่ยปิงหลีดิ้นขลุกขลักเตะขาอยู่ในอ้อมอกของเซียวโม่อวี่ พวงแก้มเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เธอพบว่าตอนนี้เซียวโม่อวี่อุ้มตนเองได้คล่องมือขึ้นเรื่อย ๆ แล้วจริง ๆ
เซี่ยปิงหลีถูกวางให้นั่งลงบนโต๊ะอาหาร พอดีกับความสูงของเซียวโม่อวี่ สายตาของทั้งสองจึงประสานกันในระดับเดียวกันพอดี