ตอนที่ 96 เรื่องที่เธอกังวลไม่ได้เกิดขึ้น

ตอนที่ 96 เรื่องที่เธอกังวลไม่ได้เกิดขึ้น

“เฮ้ ๆ ๆ! อย่าลากฉันสิ! พวกเขาสองคนคงไม่ตามออกมาฆ่าปิดปากหรอกมั้ง?” จ้าวเฉินไป๋ถูกต่งเหวินเยวียนลากออกมาจากประตูใหญ่ของฐานทีม เขาสะบัดมือเธอออก พลางรู้สึกเหมือนตัวเองพลาดเรื่องสนุกอะไรไป “จะรีบวิ่งหนีทำไม? ไปแนบหูฟังที่ประตูหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ?”

ต่งเหวินเยวียนกลอกตา มองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ “นายเป็นผู้ชายตัวโต ๆ ทำไมถึงขี้เมาท์ขนาดนี้?”

“ฉันแค่เป็นห่วงชีวิตส่วนตัวของเพื่อนร่วมทีม!” จ้าวเฉินไป๋โบกมืออย่างเกียจคร้าน ก่อนทิ้งตัวนั่งลงข้างถนนแล้วเงยหน้ามองเธอ “ตอนนี้เราจะไปไหนกัน?”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?” ต่งเหวินเยวียนตบหลังศีรษะของจ้าวเฉินไป๋อย่างโมโห แล้วนั่งลงกับพื้นข้าง ๆ เขาโดยตรง “ช่วงปีใหม่แท้ ๆ อากาศก็หนาวขนาดนี้ เราสองคนจะนั่งตากลมอยู่ข้างถนนแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”

จ้าวเฉินไป๋ลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนก้นพลางพูด “ไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับบ้านเอง”

“ฉันไม่กลับ!” ต่งเหวินเยวียนส่ายหน้า เธอไม่อยากกลับไปเห็น “คนประสบความสำเร็จ” จากแวดวงต่าง ๆ นั่งคุยกันอย่างออกรสเต็มห้อง แถมยังต้องฝืนพูดเอาใจเป็นระยะ ๆ อีก “ช่วงนี้พ่อคุมฉันเข้มมาก ฉันไม่ได้ออกจากบ้านมานานแล้ว!”

“งั้นเราจะนั่งอยู่บนถนนใหญ่แบบนี้เหรอ?” จ้าวเฉินไป๋รู้สึกขำ พวกเขาสองคนนั่งยอง ๆ อยู่ข้างถนน ดูเหมือนคนเร่ร่อนไร้บ้านสองคน “เธอเอาชามมาวางตรงหน้าเราสองคนเลยดีกว่า”