เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 77 เขาฆ่าตัวตายด้วยการกินยาพิษ
“...เซอร์แลนเทียร์ ไปไหนแล้ว อยู่ไหนน่ะ อย่าทำให้ฉันตกใจสิ...”
เสียงตอบกลับเย็นเยียบของอีกฝ่ายดังขึ้นจากความมืดทันที “รอเดี๋ยว ฉันเจอสวิตช์ไฟแล้ว”
สิ้นเสียงของเซอร์แลนเทียร์ ก็มีเสียงดัง “แกร๊ก” เบาๆ ตามมาด้วยหลอดไฟสองข้างทางเดินที่ค่อยๆ ทยอยสว่างขึ้น
อาจเป็นเพราะไม่ได้ใช้งานมานานและขาดการดูแลรักษา อุปกรณ์จึงเสื่อมสภาพ กระแสไฟฟ้าไม่เสถียร หลอดไฟกะพริบถี่ๆ พร้อมส่งเสียงช็อตดังซ่าๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ สว่างนิ่งขึ้นมาได้
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถือว่าใช้งานได้
ต้วนฮ่าวไป๋มองหลอดไฟตามทางเดิน สลับกับมองไฟฉายอันจิ๋วในมือ ร้อง “อ้อๆ” ในใจเงียบๆ ก่อนจะเก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อตามเดิม
เซอร์แลนเทียร์ยืนมองเขาอยู่ทางซ้ายมือห่างออกไปไม่ไกล เอ่ยเสียงเรียบ “ไปกันเถอะ”
ต้วนฮ่าวไป๋เดินเข้าไปหา ร้อง “โอ้โห” ออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหยิบผ้าเปียกออกมาจากไหนไม่รู้ เช็ดมือให้อีกฝ่าย “มีแต่ฝุ่นทั้งนั้นเลย”
ต้วนฮ่าวไป๋มือไม้คล่องแคล่ว ไม่ทำให้เสียเวลา แป๊บเดียวก็เช็ดเสร็จ พวกเขาจึงออกเดินทางต่อ