เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 76 หยุดนะ อย่าคิดจะทำร้ายเมียฉันเชียว!
เวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ต้วนฮ่าวไป๋แทบจะลืมภาษามือไปหมดสิ้น
เขาขยับนิ้วไปมาเพื่อเรียกความคุ้นเคย ก่อนจะทำท่า “สวัสดี” แบบเก้ๆ กังๆ ออกไป จากนั้นก็นิ่งคิดอยู่นาน ถึงจะทำภาษามือประโยค “พวกเราไม่ได้มาร้าย ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” แบบไม่รู้ว่าถูกหรือผิดออกไป
ชายชุดดำเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง เขาทำภาษามือสั้นๆ ง่ายๆ กลับมา
โชคดีที่ต้วนฮ่าวไป๋ยังพออ่านออก
“เขาถามว่าจะถามอะไร” ต้วนฮ่าวไป๋หันหน้ามาหาเซอร์แลนเทียร์ “เราจะถามอะไรดีล่ะที่รัก”
“อีเปอร์อันนั่ว” เซอร์แลนเทียร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา “นายทำท่าชื่อนี้เป็นไหม”
ต้วนฮ่าวไป๋นิ่งเงียบไปหลายวินาที “...พวกชื่อคนฉันไม่ค่อยถนัดน่ะ อีกอย่างชื่อเขายาวจะตาย ชื่อเต็มต้องพ่วงนามสกุลคาเวียนด้วยใช่ไหมล่ะ เปลี่ยนคำถามดีกว่า”
“อืม... งั้นนายก็ถาม...” เซอร์แลนเทียร์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นถอดคอมพิวเตอร์ข้อมือออกมา แล้วกดจิ้มลงไปบนหน้าจอ “ถามเขาว่าพอจะรู้จักไหม ว่าที่นี่อยู่ที่ไหน”