เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 78 “อย่าแตะ...!”
ประกอบกับมีครอบครัวของอีเปอร์อันนั่วเชื่อมโยงอยู่ตรงกลาง แถมเซอร์แลนเทียร์ยังจับพลัดจับผลูไปเป็นอาจารย์สอนไคลี่อังอยู่หลายเดือน ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เลยยิ่งผูกพันกันอย่างแยกไม่ออก
ทุกคนในที่นี้ต่างรู้ดีว่า อีเปอร์อันนั่วที่กำลังพูดถึงอยู่นั้นได้เสียชีวิตไปแล้ว เพราะจุดประสงค์ที่พวกเขากำลังเดินอยู่นี้ ก็คือการไปเก็บศพของเขา
ทว่าเมื่อเอ่ยถึงคนคนนี้ เหล่าคนที่สนิทสนมกับเขากลับไม่ได้จมอยู่กับความเศร้าโศกมากนัก
พวกเขายืนอยู่ตรงปลายทางของกาลเวลา มองย้อนกลับไปหาสหายเก่าด้วยสายตาของผู้ที่ผ่านโลกมามากกว่า
ทุกคนต่างรู้ดีว่า หากอีเปอร์อันนั่วยังมีชีวิตอยู่ สิ่งที่เขาอยากทิ้งไว้ให้ทุกคนย่อมเป็นเสียงหัวเราะ ไม่ใช่ความเจ็บปวด
นับตั้งแต่เซอร์แลนเทียร์เข้าเรียนโรงเรียนนายร้อย และอีเปอร์อันนั่วเข้าไปทำงานในสถาบันวิจัย เส้นทางชีวิตของทั้งสองก็มุ่งหน้าไปคนละทิศละทาง มีเพียงจดหมายสั้นๆ และสายโทรศัพท์ที่คอยเชื่อมโยงพวกเขาไว้
แต่มิตรภาพนี้ไม่เคยจางหายไปเลยแม้แต่น้อย