เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 61 เป็นความเต็มใจของฉันเอง
เซอร์แลนเทียร์ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็ปาเข้าไปช่วงบ่ายของวันถัดมาแล้ว เขากะพริบตาไล่ความงัวเงีย ก่อนจะยกแขนของใครบางคนที่พาดทับอยู่บนตัวออกไปอย่างเรียบเฉย
คนข้างกายหลับสนิท บนใบหน้ามีแต่ร่องรอยความอิ่มเอมใจ
เซอร์แลนเทียร์เอื้อมมือไปแตะหน้าผากอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น
ยังรุมๆ อยู่นิดหน่อย แต่กลิ่นฟีโรโมนในอากาศเริ่มจางลงมากแล้ว ช่วงอ่อนไหวของหมอนี่คงผ่านพ้นไปแล้วล่ะ
เขายันตัวลุกขึ้น ทว่าจังหวะที่ขยับตัวไปโดนจุดบางจุดเข้า สีหน้าเรียบนิ่งเป็นนิจก็หลุดอาการเหยเกออกมาแวบหนึ่ง เขาสูดหายใจปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยๆ พยุงตัวนั่งได้ พอก้มลงเห็นรอยฟันที่เรียงรายอยู่ตามท่อนแขนและข้อมือ สายตาก็ชะงักค้างไปหลายวินาที
...เยอะชะมัด
เซอร์แลนเทียร์หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งฉายแววระอาใจจางๆ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบ
ปกติสภาพร่างกายเขาแข็งแรงดีมาก ถึงจะโดนเคี่ยวกรำติดต่อกันมาเกือบเต็มสัปดาห์ก็ยังไม่ถึงขั้นลุกจากเตียงไม่ไหว ติดก็แค่ร่องรอยที่คนบางคนฝากไว้บนตัวนี่แหละ ถ้าไม่ผ่านไปสักสามสี่วันคงไม่มีทางจางลงง่ายๆ
เซอร์แลนเทียร์ห่อหุ้มร่างกายจนมิดชิดถึงค่อยเปิดประตูเดินออกจากบ้าน