เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 62 ฉันจำได้หมดแล้ว
ปกติช่วงอ่อนไหวของอัลฟ่าทั่วไปจะกินเวลาแค่สองถึงสามวัน ต่อให้เป็นอัลฟ่าระดับสูงอย่างมากก็แค่สี่ห้าวันเท่านั้น
แต่ต้วนฮ่าวไป๋คลุ้มคลั่งลากยาวมาถึงหนึ่งสัปดาห์เต็มกว่าจะยอมสงบลงได้ แถมที่ยอมหยุดก็เพราะเซอร์แลนเทียร์ไม่ยอมตามใจอีกต่อไป ฝืนจับกรอกยาเข้าไปจนหลับพับไปต่างหาก
อันที่จริงจนถึงตอนนี้ ตัวของต้วนฮ่าวไป๋ก็ยังคงรุมๆ อยู่ อาจเป็นเพราะฤทธิ์ค้างยังไม่จางหายดี แต่สติสัมปชัญญะกลับคืนมาครบถ้วนแล้ว อาการที่เหลือแค่ทนเอาหน่อยเดี๋ยวก็ผ่านไป อย่างมากก็แค่จัดการด้วยตัวเอง ไม่ได้ทรมานเจียนตายอะไรขนาดนั้น
ทว่าคนบางคนกลับไม่ได้คิดแบบนั้น
อดอยากปากแห้งมาตั้งสองชาติ เพิ่งจะได้ลิ้มรสชาติความหอมหวานเป็นครั้งแรก แถมเวลาส่วนใหญ่ยังอยู่ในสภาพไร้สติอีกต่างหาก เพราะฉะนั้นพอเริ่มได้สติขึ้นมาหน่อย เขาก็เลยอยากจะลากคนรักมาพลอดรักกันกลางวันแสกๆ เต็มแก่
เขาจำได้ลางๆ ว่าลำคอของเซอร์แลนเทียร์เป็นจุดอ่อนไหว พอจูบเน้นๆ หนักๆ อีกฝ่ายจะตัวสั่นระริก...
ต้วนฮ่าวไป๋คิดพลางกลืนน้ำลายเอื๊อก เริ่มรู้สึกหิวกระหายขึ้นมาอีกแล้ว
"พวกเรากินข้าวกันก่อนเถอะ"
"ไม่เอาอ่า..."