กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เรื่องพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอใช่ไหม”
“ป้า รู้เรื่องหมดแล้วเหรอคะ”
ป้าไช่ขยับก้นเข้าไปใกล้ซูหนิงซู่ขึ้นอีกหน่อย มือหนึ่งที่ผอมแห้งหยาบกร้านแต่กลับอบอุ่นอย่างยิ่งค่อย ๆ วางลงบนมือของซูหนิงซู่ที่วางอยู่บนต้นขา แล้วกำไว้แน่น
ในดวงตาของป้าเปี่ยมด้วยความเป็นห่วง สายตามองซูหนิงซู่อย่างอ่อนโยน พลางยิ้มพูดว่า “เธอยังไม่รู้นิสัยพวกปากมากในหมู่บ้านพักอีกเหรอ ฉันเพิ่งมาถึงหน้าหมู่บ้านพักพนักงาน ยังไม่ทันวางสัมภาระเลย พวกนั้นก็คว้าโอกาสมาเล่าให้ฉันฟังแล้ว”