บทที่ 72: ผมยาวแต่มุมมองคับแคบ

บทที่ 72: ผมยาวแต่มุมมองคับแคบ

หลี่หย่วนลุกขึ้นมา กัดฟันพูดว่า “ในเมื่อแกรู้ว่าลูกพี่ของฉันเป็นใคร ก็รีบคุกเข่าลงแต่โดยดีสิ!”

ฉันหัวเราะเยาะ “ฉันว่าแกนี่โง่มากเลยนะ”

“นายหมายความว่าไง?”

“ตั้งแต่นายพูดประโยคนี้ออกมา นายก็โง่แล้ว! ในเมื่อฉันรู้ภูมิหลังของนายแล้วยังกล้าลงมือกับนาย ก็แปลว่าฉันไม่กลัวคนที่อยู่เบื้องหลังนายหรอก”

“แต่แกดันมาหาถึงที่ งั้นก็ทิ้งทรัพยากรทั้งหมดของเขตตะวันตกไว้ให้ฉันแล้วกัน”

พูดจบ ฉันก็ฟาดกระบองเหล็กลงบนกระดูกสะบักของหลี่หย่วนเต็มแรง

หลี่หย่วนเจ็บจนร้อง “อ๊าก!” ออกมา สีหน้ากลายเป็นเขียวคล้ำ

ร่างกายครึ่งหนึ่งขยับไม่ได้อีกต่อไป

“นาย... ไอ้สารเลว!”