บทที่ 48: กลืนกินเข้าไปแล้ว

บทที่ 48: กลืนกินเข้าไปแล้ว

หวังคังมองต้นขาที่โชกเลือด ความโกรธก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“เฉินเฟย แกกล้าลงมือกับฉันจริง ๆ สินะ!”

ฉันยังคงพาดมีดไว้ที่คอของหวังคัง “เถ้าแก่หวัง ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้ล้อเล่นกับคุณ”

“งั้นฉันก็บอกแกเหมือนกัน ฉันเคยฝึกมา แกคิดว่าจะเล่นงานฉันได้ง่าย ๆ เหรอ?”

หวังคังขัดขืนด้วยความเดือดดาล

เขาโกรธจัดจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าไอ้ลูกกระจ๊อกที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา จะกล้าถือมีดลงมือกับเขาในตอนนี้

ต้องยอมรับว่าหวังคังเองก็มีฝีมืออยู่ไม่น้อย

เขาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ เป็นท่าศิลปะการจับล็อกมาตรฐาน

จากนั้นก็คิดจะทุ่มฉันข้ามไหล่