บทที่ 49: ซื้อใจผู้คน

บทที่ 49: ซื้อใจผู้คน

ไม่ว่าจะเป็นหวังจื้อกัง หวังคัง หวงซิง หรือใครก็ตาม พวกเขาไม่เคยซื้อประกันภัยให้คนงานที่ทำงานอยู่ใต้การดูแลของตัวเองเลย

ข้อแรกก็เพื่อประหยัดเงิน

ข้อสองคือรู้สึกว่าไม่จำเป็น

พูดอีกอย่างก็คือ พวกเขาไม่เคยมองคนงานเหล่านี้เป็นคนงานจริง ๆ แต่มองเป็นเพียงเครื่องมือหาเงิน

เพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ บางครั้งพวกเขาก็ต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ศักดิ์ศรี

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากใช้ชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี แต่พวกเขาไม่มีทุนมากพอจะทำแบบนั้น

เพราะพวกเขาไม่กล้าทำให้เถ้าแก่ไม่พอใจ กลัวตกงาน กลัวหาเงินไม่ได้ และไม่มีเงินเลี้ยงครอบครัว

ใช้ชีวิตแบบนี้ ใครบ้างจะไม่รู้สึกอัดอั้น