บทที่ 146

บทที่ 146

ในยามที่สติของนางเลือนราง ที่ก้นสระพลันมีแสงสีเขียวหมื่นสายระเบิดออก แท่นบัวสีเขียวมหึมาที่สลักลวดลายวิถีโบราณลอยขึ้นจากผิวน้ำช้า ๆ และพยุงร่างของนางขึ้นมา

แท่นบัวแผ่ซ่านพลังชีวิตและกลิ่นอายวิถีอันไพศาล ราวกับเชื่อมโยงสายเลือดเดียวกับนาง

จิตใจของนางเกิดความกระจ่าง นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นบัว และอาศัยพลังสายนี้เริ่มทะลวงคอขวดขั้นจำแลงเทพช่วงปลาย

ปราณวิญญาณฟ้าดินอันหนักแน่นและกลิ่นอายความหนาวเหน็บโบราณพรั่งพรูเข้ามาในร่างของนางอย่างบ้าคลั่ง ปราณมหาศาลทะลักเข้าสู่ร่างของยหวินเจี้ยนเยว่ไม่หยุด กลิ่นอายของนางทะยานสูงขึ้นทีละขั้น

ระดับพลังบำเพ็ญเริ่มทะลวงผ่านราวดั่งน้ำไหลเข้าคลอง

ท้องฟ้าเหนือแดนลับที่เดิมทีปลอดโปร่ง พลันถูกเมฆดำปกคลุมหนาแน่น สายฟ้าแลบแปลบปลาดยั้วเยี้ย

นั่นคือทัณฑ์สายฟ้าก่อนจะทะลวงสู่ขั้นจำแลงเทพช่วงปลาย

เมฆทัณฑ์หนาทึบดั่งหมึก แผ่ปกคลุมเป็นระยะทางนับพันลี้

สายฟ้าสีม่วงขนาดเท่าถังน้ำแต่ละสายฉีกกระชากน่านฟ้า พร้อมด้วยอานุภาพทำลายล้างทุกสิ่ง ฟาดเข้าใส่ยหวินเจี้ยนเยว่อย่างเหี้ยมเกรียม