บทที่ 145

บทที่ 145

ในเสี้ยววินาทีที่ชายเสื้อของยหวินเจี้ยนเยว่สะบัดพลิ้ว ไอเย็นยะเยือกพลุ่งพล่านขึ้นจากปลายนิ้ว หลอมรวมเป็นแท่นบัวผลึกน้ำแข็งกลางห้วงอากาศ

แท่นบัวทั้งราวกับก่อร่างขึ้นจากหยกเย็นหมื่นปี กลีบบัวซ้อนทับเปล่งประกายสีครามเข้ม อักขระยันต์ลึกล้ำนับไม่ถ้วนไหลเวียนอยู่บนพื้นผิวเนื้อหยก กลิ่นอายเต่าไหลรินราวกับสายน้ำ

เพียงปราดตาดูย่อมรู้ว่าไม่ใช่ของสามัญในแดนล่างอย่างแน่นอน แค่แรงกดดันที่ลอยเคว้งกลางอากาศก็ทำให้ปราณวิญญาณรอบบริเวณแข็งค้างแล้ว

แท่นบัวกว้างขวางพอที่จะรองรับผู้คนได้หลายสิบคน หลังเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึง ทุกคนพากันบินตามยหวินเจี้ยนเยว่ขึ้นไปเหยียบย่าง พลังวิญญาณอ่อนโยนดั่งสายน้ำพุ่งทะลักเข้าห่อหุ้มทั่วร่างในทันที ความหนาวเย็นแปรเปลี่ยนเป็นกระแสไออุ่นบำรุงร่างกาย สบายเสียจนผู้คนอดส่งเสียงครางออกมาไม่ได้

ในเสี้ยววินาทีที่แท่นบัวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ชั้นเมฆเหนือเมืองชิงหลานก็ปั่นป่วนม้วนตัวอย่างฉับพลัน

มันลอยสูงขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีฟ้าขาวสายหนึ่ง ความเร็วรวดเร็วจนกระทั่งผู้บำเพ็ญขั้นจำแลงเทพยังจับภาพได้เพียงเงาร่างเลือนราง