บทที่ 147

บทที่ 147

ยหวินเจี้ยนเยว่ถูกฮวาอิ่งรบเร้าจนจนปัญญา นางยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของเขาเบา ๆ น้ำเสียงเจือความตามใจอยู่หลายส่วน "ได้แล้ว ๆ คราวหน้าออกไปฝึกฝนประสบการณ์ ข้าพาเจ้าไปด้วยแน่"

"จริงนะ" ฮวาอิ่งเงยหน้าขึ้นทันท่วงที ดวงตาจิ้งจอกเป็นประกายราวน้ำค้างต้องแสงดาว "เจ้าสัญญาแล้วนะ ไม่ได้พูดจาหลอกลวงข้าใช่ไหม"

"ข้าสัญญา" ยหวินเจี้ยนเยว่พยักหน้าอย่างจนใจ

เมื่อได้รับคำมั่น ฮวาอิ่งก็เปลี่ยนเป็นแจ่มใสในพริบตา รอยยิ้มเจิดจ้าเสียจนแสบตา แถมยังได้คืบจะศอกซุกใบหน้าลงกับซอกคอของนาง ถูไถราวกับแมวตัวใหญ่ที่กำลังออดอ้อน "ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าเยว่เยว่ดีกับข้าที่สุด ข้ารักเยว่เยว่ที่สุดเลย"

ยหวินเจี้ยนเยว่ถูกความสนิทสนมของเขาทำเอาใบหูร้อนผ่าว รีบยื่นมือผลักเขาออกจากอ้อมอกแล้วเปลี่ยนเรื่องทันควัน "เหตุใดจู่ ๆ เจ้าถึงโผล่มาที่นี่ได้ล่ะ"

"ก็เพราะข้าคิดถึงเจ้าจนแทบแย่นี่นา" ฮวาอิ่งทำปากคว่ำอย่างน่าสงสาร นิ้วมือบิดชายเสื้อไปมาโดยไม่รู้ตัว "ใช้หยกสื่อสารหาเจ้าเท่าไรก็ติดต่อไม่ได้ ข้าเป็นห่วงแทบตาย เลยต้องมาตามหาเจ้าที่สำนักเสวียนเทียนด้วยตัวเอง ผลสุดท้ายชิงหลีกลับบอกว่าเจ้าพาเด็ก ๆ ออกจากสำนักไปฝึกฝนประสบการณ์ข้างนอกเสียแล้ว"