บทที่ 144

บทที่ 144

หลิ่วชางหลานชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะโกรธจนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นจำแลงเทพช่วงปลาย กล้าดียังไงถึงมาเอ่ยปากโอหังต่อหน้าข้าผู้เป็นยอดฝีมือขั้นหลอมสุญตา"

"ข้าผู้นี้จะทำให้เจ้ารู้สำนึกเดี๋ยวนี้เองว่า ขั้นหลอมสุญตาหาใช่สิ่งที่ผู้ใดจะลบหลู่ได้ไม่! เพลิงผลาญนภา—"

เขาไม่กล่าวพร่ำทำเพลงอีกต่อไป ระเบิดพลังวิญญาณแห่งขั้นหลอมสุญตาออกมาจนถึงขีดสุด เปลวเพลิงสีแดงฉานพวยพุ่งเสียดฟ้า แผดเผาจนผืนฟ้าครึ่งแถบบิดเบี้ยว พุ่งเข้าใส่ยหวินเจี้ยนเยว่ราวกับคลื่นยักษ์

ผืนดินและผืนฟ้าคล้ายกลายสภาพเป็นเตาหลอม

"ท่านเจ้าสำนักระวังด้วย! เพลิงของมันดุร้ายยิ่งนัก!" ซูฉิงเทียนเอ่ยเตือน

"ท่านอาจารย์ระวัง!" หัวใจของเหล่าเด็กน้อยขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยแล้ว

ใบหน้าของซูซินเหยา หลินซือซือ โม่เหยียน เถี่ยเฟิง รวมถึงเหล่าผู้บำเพ็ญอิสระโดยรอบล้วนเต็มไปด้วยความกังวล

ขั้นจำแลงเทพปะทะขั้นหลอมสุญตา?

เช่นนี้แล้วจะเอาชนะได้อย่างไรเล่า?