บทที่ 143

บทที่ 143

คลื่นพลังรุนแรงได้กระแทกโจมตีจนกระบวนท่าที่แฝงไว้ด้วยโทสะซึ่งยังไม่ทันถูกปล่อยออกของหลิ่วชางหลานแตกซ่านไปหลายส่วน ทั้งยังขัดขวางแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวและน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกของเขาไว้ชั่วคราว

หนึ่งในนั้นสวมชุดคลุมอาคมลวดลายเมฆเพลิงสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าองอาจดุดัน แววตาคมกริบราวนกอินทรี ทั่วร่างแผ่ไอพลังวิญญาณอันยิ่งใหญ่ระดับขั้นจำแลงเทพช่วงปลายจุดสูงสุดออกมา เขาคือเจ้าสำนักเทียนหยวน—ซูฉิงเทียน บิดาของซูซินเหยา

อีกคนสวมชุดยาวสีเขียวอมเทาพริ้วไหว บรรยากาศบัณฑิตผู้ปัญญาชน ยามนี้กลับมีใบหน้ามืดครึ้มดั่งก้นหม้อ ไอพลังวิญญาณระดับขั้นจำแลงเทพช่วงกลางถูกปลดปล่อยออกมาโดยไม่มีการปิดบัง เขาคือหลินหลิงจือ บิดาของหลินซือซือ

ทั้งสองกวาดตามองเพียงแวบเดียวก็เห็นใบหน้าซีดขาวตื่นตระหนกของบุตรสาวตนเอง รวมถึงสภาพอันน่าอนาถที่ทั่วร่างเปรอะเปื้อนเลือดและสะบักสะบอมของบรรดาเด็ก ๆ ทันใดนั้นเพลิงโทสะก็ลุกโชนขึ้นในอก หัวใจเจ็บปวดราวกับถูกบีบขยี้

ซูฉิงเทียนก้าวออกไปหนึ่งก้าว น้ำเสียงดังกึกก้องราวกับระฆังทอง สะท้อนจนอากาศรอบด้านสั่นกระพือ "หลิ่วชางหลาน! ในฐานะเจ้าสำนักชื่อหยาน ผู้บรรลุขั้นหลอมสุญตาแล้ว เหตุใดจึงไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ลงมือกับกลุ่มเด็ก ๆ ได้ลงคอเชียวหรือ? คิดว่าสำนักเทียนหยวนของข้าปั้นขึ้นมาจากดินหรืออย่างไร"