บทที่ 142

บทที่ 142

"นี่... นี่มันผิดมนุษย์มนาเกินไปแล้ว..."

"กายเนื้อต้านทานอาวุธเวทตรงๆ? น่ากลัวเกินไปแล้วกระมัง"

"ขั้นกลั่นลมปราณขั้นที่สามจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?"

"เขาทำได้อย่างไรกันแน่?"

"หรือว่าจะไม่มีใครสงสัยเลยว่า อาจารย์ของเขาเป็นคนเช่นไร? ถึงสามารถอบรมสั่งสอนลูกศิษย์ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ออกมาได้"

โลกทัศน์ของผู้บำเพ็ญอิสระถูกสั่นคลอนจนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง สายตาที่มองไปยังเซียวซิงเฉินเต็มไปด้วยความยำเกรง

ทางฝั่งสำนักชื่อหยานยิ่งสีหน้าแปรเปลี่ยนกันถ้วนหน้า บนใบหน้าปรากฏแววตื่นตระหนกและหวาดระแวงขึ้นเป็นครั้งแรก

สีหน้าของหลิ่วชางหลานมืดมนดั่งท้องฟ้ายามก่อนพายุฝนจะมาเยือน จิตสังหารแทบจะหลอมรวมกลายเป็นรูปร่างที่จับต้องได้

ลูกศิษย์สองคนติดต่อกันถูกทำลายฐานการบำเพ็ญ และล้วนถูกเด็กน้อยในขั้นกลั่นลมปราณสังหารในพริบตาด้วยวิธีที่กดขี่ข่มเหงราวกับบดขยี้ นี่ไม่ต่างอะไรกับการเอาหน้าตาของสำนักชื่อหยานไปถูบดกับพื้นดิน