บทที่ 141

บทที่ 141

หลิ่วชางหลานส่งเสียงคำรามมาคำหนึ่ง พร้อมกับระเบิดแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของขั้นหลอมสุญตา กดทับเซียวซิงเฉินและพวกรวมเก้าคนลงไปอย่างรุนแรง

ตุ้บ! ตุ้บ!...

เสียงเข่ากระแทกพื้นอย่างหนักหน่วงดังติดต่อกันไม่ขาดสาย จนทำให้ผู้คนที่ได้ยินถึงกับหัวใจสั่นสะท้าน

เผชิญหน้ากับการกดขี่ข่มเหงด้วยขอบเขตที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด ทั้งเก้าคนจึงไร้ซึ่งหนทางขัดขืนโดยสิ้นเชิง

พวกเขารู้สึกเพียงพลังมหาศาลที่ไม่อาจบรรยายได้กำลังกดทับเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง มันบีบบังคับให้แผ่นหลังของพวกเขาต้องโค้งงอลงอย่างฝืนไม่ได้ และทำได้เพียงคุกเข่าโขกลงกับพื้นอย่างน่าสมเพช

ใบหน้าของทั้งเก้าคนซีดเผือด โลหิตในกายตีกลับย้อนขึ้นมาจนสัมผัสได้ถึงรสหวานฝาดในลำคอ อดกลั้นไว้ไม่ไหวจนต้องกระออกเลือดคำโตพ่นออกมา แหวะ กระเซ็นย้อมผืนดินเบื้องหน้าให้กลายเป็นสีแดงฉานในพริบตา

ร่างทั้งร่างของพวกเขาสั่นเทายะเยือก ราวกับว่าในวินาทีถัดไปอาจจะแหลกสลายเป็นจุล

สายตาเย็นชากวาดมองผ่านร่างทั้งเก้าที่อยู่ในสภาพอนาถอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงของหลิ่วชางหลานราบเรียบไร้ซึ่งอุณหภูมิใด ๆ "กระบี่เล่มที่ได้มาจากหุบผาฝังวิญญาณอยู่กับผู้ใด จงส่งออกมาซะ!"

ร่างของเจียงหมีอู้แข็งทื่อ คลื่นลมโหมกระหน่ำรุนแรงในจิตใจ