บทที่ 140

บทที่ 140

เสียงอึกทึกครึกโครมรอบด้านค่อย ๆ เงียบเสียงลงโดยไม่รู้ตัว

สายตาคู่นับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นความอยากรู้อยากเห็น ความอยากสืบเสาะ หรือความเคลือบแคลงสงสัยที่ปราศจากการปิดบัง ต่างพากันมองตรงมาที่พวกเขายกใหญ่

ด้านหลังเคาน์เตอร์ ผู้เฒ่าเซวียผู้มีหนวดเคราขาวโพลนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ

เมื่อมองเห็นชัดเจนว่าเป็นโม่เหยียน เถี่ยเฟิง รวมถึงเหล่าเด็ก ๆ บนใบหน้าพลันปรากฏแววตกตะลึงขึ้นมาทันที

"เป็นพวกเจ้าเองหรือ" ผู้เฒ่าเซวียละมือจากงานตรงหน้า น้ำเสียงเจือความเหลือเชื่ออย่างเห็นได้ชัด "เพิ่งจะผ่านไปแค่เดือนเดียวก็กลับมาแล้วหรือ"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ในแววตาฉายความห่วงใยและเข้าใจขึ้นมาวูบหนึ่ง "หรือว่าประสบปัญหาที่ยากจะก้าวข้าม คิดจะยอมแพ้เสียแล้ว เฮ้อ ภารกิจระดับห้าดาวนั้นยากลำบากอย่างยิ่งจริง ๆ ยอมแพ้ไปก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย เพียงแต่บทลงโทษของการยอมแพ้นั้น......"

โม่เหยียนสบสายตากับผู้เฒ่าเซวีย นางส่ายหน้าเล็กน้อย "ผู้เฒ่าเซวีย ท่านเข้าใจผิดแล้ว พวกเราไม่ได้จะยอมแพ้ภารกิจ แต่มาส่งภารกิจต่างหาก"

"ส... ส่งภารกิจงั้นหรือ" ผู้เฒ่าเซวียเผลอโน้มตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงสูงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "เจ้าบอกว่าจะมาส่งภารกิจอย่างนั้นหรือ อย่าบอกนะว่ากำลังล้อตาแก่อย่างข้าเล่นอยู่!

ในม้วนคัมภีร์ภารกิจเขียนเอาไว้ชัดเจนแจ่มแจ้ง กำหนดเวลาคือครึ่งปี