บทที่ 139

บทที่ 139

ผู้คนที่ถูกขวางทางไว้เป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง เมื่อเห็นท่าทีอันเลวร้ายของเฟิงเหยา สีหน้าของเขาจึงพลันเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ ขุ่นเคืองแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าเป็นใครกัน? มีเหตุผลอันใดข้าต้องบอกเจ้าด้วย?"

พูดจบ เขาก็สะบัดแขนเพื่อสะบัดมือของเฟิงเหยาออกอย่างแรง

ทว่าคาดไม่ถึงว่ามือที่ดูบอบบางของเฟิงเหยาจะราวกับคีมเหล็ก ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เขาสบัดออกทีหนึ่ง นอกจากจะไม่หลุดแล้ว กลับทำให้ปลายนิ้วของฝ่ายตรงข้ามรวบเข้าหากันแน่นขึ้น

"อ๊าก—" ชายผู้นั้นส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดในทันที รู้สึกราวกับกระดูกข้อมือใกล้จะแตกเป็นเสี่ยง ๆ พลังอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่ซ่านไปตามแขน ทำให้ร่างซีกหนึ่งของเขาชาหนึบไปหมด

ผู้คนที่อยู่รอบข้างถูกความเคลื่อนไหวนี้ดึงดูด ต่างพากันเหลือบมอง ชี้ไม้ชี้มือและวิพากษ์วิจารณ์ด้วยเสียงอันแผ่วเบา

ประกายความหนาวเหน็บวาบผ่านในดวงตาของเฟิงเหยา กวาดสายตามองผู้คนโดยรอบ เสียงไม่ดังนัก แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความเหี้ยมโหดและจิตสังหารที่ทำให้หัวใจสั่นสะท้าน "ไม่อยากตาย ก็หุบปากกันให้หมด ไม่อย่างนั้น ข้าไม่รังเกียจที่จะสังหารพวกมดปลวกอย่างพวกเจ้าให้หมดหรอกนะ"