บทที่ 138

บทที่ 138

แสงกระบี่ดุจสายรุ้งกรีดผ่านท้องฟ้าสีคราม ทอดทิ้งเขาหิมะเงียบงันไว้เบื้องหลังเสียไกลลิบ

คณะผู้คนขับกระบี่เหินฟ้าเดินทางด้วยความเร็วสูง พื้นดินและขุนเขาเบื้องล่างผ่านพ้นและเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกโล่งอกหลังเสร็จสิ้นภารกิจแผ่ซ่านอยู่ในใจของทุกคน แม้แต่สายลมที่พัดหวีดหวิวผ่านไปก็ยังพลอยดูรื่นเริงไปด้วย

ทุกคนต่างพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน หารือถึงสิ่งที่ต้องทำเป็นขั้นต่อไปหลังจากส่งมอบภารกิจแล้ว

เดิมทีทุกอย่างควรจะผ่อนคลายและน่ารื่นรมย์ยิ่ง แต่ทว่าเมื่อเดินทางมาถึงกึ่งกลางทาง เจียงหมีอู้ที่บินอยู่หน้าสุดกลับหยุดชะงักกลางอากาศกะทันหันอย่างไร้สัญญาณเตือนพลางทอดมองเบื้องล่างด้วยความเหม่อลอย

ทุกคนต่างเต็มไปด้วยความฉงน พากันลดความเร็วลงแล้วหยุดลงข้างกายเขา

เซียวซิงเฉินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ศิษย์น้องสี่ เจ้าหยุดกะทันหันเช่นนี้ด้วยเหตุใดกัน"

เจียงหมีอู้ยื่นมือสั่นเทาชี้ไปยังเมืองขนาดไม่เล็กแห่งหนึ่งเบื้องล่าง ซึ่งเป็นคฤหาสน์ที่มีอาณาเขตกว้างขวางมากแม้จะมองลงมาจากที่สูงก็ตาม

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและทุ้มต่ำจนไม่เหมือนเด็ก "ที่นั่น... คือบ้านของข้าเอง"