บทที่ 137

บทที่ 137

ฝนหยุดตกฟ้าสว่างกระจ่างราวกับถูกชำระล้าง

นอกถ้ำคือผืนป่าที่ถูกน้ำฝนชำระล้างจนสะอาดสะอ้าน อากาศสดชื่นจนทำให้รู้สึกปลอดโปร่งถึงขั้วหัวใจ

ผู้คนกลุ่มหนึ่งเดินออกจากถ้ำ มุ่งหน้าไปยังทิศเหนือ ทิศทางของเขาหิมะเงียบงัน

เพื่อหลีกเลี่ยงหูตาและการไล่ล่าของสำนักชื่อหยานอย่างเด็ดขาด พวกเขาจึงละทิ้งการเหินกระบี่บินและความเป็นไปได้ในการผ่านเข้าเมือง เลือกเดินทางลัดเลาะผ่านเส้นทางรกร้างที่ผู้คนสัญจรน้อยและป่าดงพงไพรทึบ

เซียวซิงเฉิน ลู่เหวินเซิง ยวี่เซียน เจียงหมีอู้ และซูเหมี่ยวเหมี่ยวออกเดินทางจากสำนักในครานี้ แม้จะกล่าวว่าเป็นการฝึกฝนตามคำสั่งอาจารย์ ทว่าสำนักชื่อหยานส่งผู้บำเพ็ญขั้นแกนทองคำหรือกระทั่งอาจมีขั้นทารกวิญญาณปรากฏตัว ย่อมไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาในยามนี้จะรับมือไหว

เพื่อรับประกันความปลอดภัยของชีวิต จึงทำได้เพียงกระทำการอย่างเงียบเชียบ

การเดินเท้าแม้จะช้า แต่ก็ซ่อนเร้นร่องรอยได้ดีที่สุด

ตลอดเส้นทาง เป็นไปตามที่พวกเขาปรารถนานัก ไม่พบเจอศัตรูที่ไล่ล่าไม่เลิกราอีกเลย นาน ๆ ครั้งจะมีสัตว์อสูรขั้นต่ำที่ไร้ตาโผล่พรูออกมา ก็ถูกเด็ก ๆ จัดการอย่างง่ายดายและราบรื่น