บทที่ 136

บทที่ 136

ยวี่เซียนใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็หลอมโอสถชั้นเลิศออกมาได้สามเตา กลิ่นอายโอสถยังไม่ทันจางหาย ก็ถูกเสียงฝนภายนอกถ้ำดึงดูดความสนใจเสียก่อน

เดิมทีทุกคนวางแผนว่าเมื่อนางหลอมโอสถเสร็จก็จะออกเดินทางต่อ แต่คาดไม่ถึงว่านอกถ้ำจะแว่วเสียงซ่า ๆ ดังขึ้น

ทุกคนทอดสายตาไปยังปากถ้ำ พบว่าท้องฟ้ามืดครึ้มลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจรู้ สายฝนโปรยปรายละอองบางทอดตัวลงมาจากผืนฟ้า

สายฝนโปรยปรายแผ่วเบาและอ่อนโยน โปรยปรายกระทบใบเรือนกิ่งไม้ หินผา และกิ่งไม้แห้งผ่านกาลเวลาหน้าถ้ำ เกิดเป็นเสียงสวบสาบและเสียงเปาะแปะแผ่วเบา

ในอากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นหอมสดชื่นหลังดินและพืชพรรณถูกชะโลม เจือไอความเย็นจาง ๆ เล็กน้อย

คนทั้งเก้าขยับมาที่ปากถ้ำโดยมิได้นัดหมาย เงี่ยหูฟังเสียงฝนกระทบใบไม้และหินผา สูดดมกลิ่นหอมสดชื่นของดินและพืชพรรณกลางสายฝน ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ติดต่อกันหลายวันคล้ายถูกชะล้างให้หายไปอย่างเงียบเชียบท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว จิตใจพลอยสงบลง กลายเป็นความอ่อนโยนและเงียบสงบ

ท่ามกลางความสงบอันหาได้ยากยิ่งนี้ ความคิดถึงได้ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน