บทที่ 135

บทที่ 135

พลังงานกลมที่ถูกหลอมรวมขึ้นจากแก่นแท้ชีวิตพฤกษาห่อหุ้มด้วยแรงกดดันทำลายล้างสวรรค์ปฐพี ราวกับอุกกาบาตพุ่งกระแทกเข้าใส่กลุ่มศัตรูอย่างรุนแรง

เงาแห่งความตายปกคลุมลงมา จะหลบหนีก็สายเกินไปเสียแล้ว

สีหน้าของเหล่าศัตรูแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาวในพริบตา ผู้นำของสำนักชื่อหยานเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขบกรามคำรามเสียงแหบแห้ง "ตั้งรับเต็มกำลัง! ช่วยกันต้านมันไว้ให้ได้!"

ชั่วพริบตา ประกายแสงแห่งวิชาอาคมหลากหลายสีสันพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ถักทอจนกลายเป็นม่านพลังวิญญาณขนาดมหึมา แบกรับลูกบอลพลังงานเอาไว้กลางอากาศอย่างดื้อดึง

พลังทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด อากาศส่งเสียงกรีดแหลมแสบแก้วหู พื้นดินเริ่มปริแตก เศษหินกระเด็นกระดอนดั่งฝนโปรยปราย

ในชั่วขณะที่ยวี่เซียนปล่อยลูกบอลพลังงานออกไป เส้นผมสีเงินของนางร่วงโรยเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีเงินแปรเปลี่ยนกลับเป็นสีอำพัน ร่างกายอ่อนปวกเปียกทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แม้แต่นิ้วเดียวก็ขยับไม่ได้

ยามมองลูกบอลพลังงานที่ถูกทุกคนช่วยกันต้านเอาไว้ ความสิ้นหวังไร้ขอบเขตดั่งกระแสน้ำเย็นเยียบถาโถมเข้ากลืนกินร่างของนางในพริบตา

หรือว่า ทุกอย่างจะต้องจบลงจริง ๆ แล้ว?

ในวินาทีแห่งความสิ้นหวังนี้